‘Ieder VERHAAL bestaat uit de zesentwintig letters van het alfabet en toch is ieder verhaal uniek. Dat is de bijzondere KRACHT van verhalen. Dat is MAGIE.’

Plezier

Als tiener duwde mijn vader mij altijd verjaardagskaarten onder mijn neus. ‘Jij bent er goed in iets moois op papier te toveren’ zei hij. Ik dacht, als dwarse tiener: Ja tuurlijk, je hebt er zelf geen zin in.

Maar eerlijk is eerlijk, als kleine meid zat ik met mijn neus in de boeken en had ik een heel levendige fantasie. Ik hield ervan om verhalen te verzinnen en op te schrijven. Ik las ze aan iedereen voor die het wilde horen. (Ook als ze het niet wilden horen.) Tekeningen bij de verhalen maken vond ik ook heel leuk om te doen.

As we grow older…

Naarmate ik ouder werd verdween het schrijven en tekenen naar de achtergrond. Ik vond dat mijn verplichten zwaarder wogen.

Door het verlies van mijn ouders, huwelijk en baan verloor ik de balans in mijn leven en ging keihard onderuit. Depressie kreeg grip op me. Thuiszittend, voor me uit starend, probeerde ik te herinneren wat mij vreugde zou kunnen schenken, waardoor ik de depressie te boven zou kunnen komen. Het leven had me stilgezet en ik maakte gebruik van die tijd om na te denken, om antwoord te geven op de vraag: wat ik wil met de rest van mijn leven?

Kleine ik

Ik zie mezelf weer als klein meisje van een jaar of negen aan mijn bureau zitten, mijn tong steekt een beetje uit mijn mond omdat ik in opperste concentratie ben. Ik schrijf en rechts van mij liggen allemaal verschillende kleuren potloden.

Die kleine meid is gelukkig omdat ze doet wat ze graag doet.

En nu?

Ik heb mijn passie voor het schrijven herontdekt. Na diverse cursussen heb ik besloten om er mijn professie van te maken en een erkende schrijfopleiding te volgen.